Geluk 2.0

Bij het woord ‘geluk’ schieten mij meerdere gedachten te binnen. Mijn vriendinnetjes, mijn vrienden, het behalen van studie diploma’s, (de geboorte van) mijn kinderen, vakanties met het gezin, sporten, mijn patiënten succesvol behandelen, om er maar een paar op te noemen. Zo’n 25 jaar geleden kreeg ik vermoeidheidsverschijnselen en kwam daar door intensieve revalidatie in ruim 8 jaar weer bovenop. Een juiste diagnose werd niet gesteld. Terugkijkend, met de kennis van nu, ontwikkelde ik, door een genetische afwijking,  dichtslibbende kransslagaders rondom het hart. Mijn vader had hierdoor, ook zonder waarschuwingen vooraf, 10 jaar geleden bypass operaties moeten ondergaan. Bij mij was, ondanks uitgebreid cardiologisch onderzoek, niets afwijkends zichtbaar. Door mijn gezonde en sportieve levensstijl groeiden zgn. ‘collaterale bloedvaten’ om het hart om de situatie, in ieder geval tijdelijk, te ‘redden’. Mijn herstel ging verder in een sportieve levensstijl en een gezond leven. Ik heb die kennis veel met u, o.a. via deze column, gedeeld. De laatste maanden liep ik vele wedstrijden, waaronder op de Mont Blanc, verschillende ‘trails’, zeg maar natuurlopen met stevige uitdagingen (steile hellingen, modderpaden, rotsen etc.). Moe, maar met een gelukkig en voldaan gevoel, kwam ik over de finish. De laatste wedstrijd was een halve marathon in Lissabon, waar ik, naar ik toen meende door ‘warmtestuwing’ mij niet optimaal voelde. Mijn ‘voorgevoel’ vertelde mij dat ik na thuiskomst mijn bloed moest laten onderzoeken en daaruit bleek dat ik een fors hartinfarct had opgelopen en uit het navolgende onderzoek bleken afsluitingen van álle kransslagaders dat normaal gesproken tot zeer ernstige klachten had moeten leiden. Maar ik had geen klachten en toch bleken acute opname en een open hart operatie (net als bij mijn vader) op korte termijn noodzakelijk. Binnen enkele dagen moest ik dit verwerken en meermalen per dag werd mij verteld dat ik ‘geluk’ had gehad, alsof ik de loterij had gewonnen en wel met een aanzienlijk bedrag. Een week daarvoor nog was ik klachtenvrij, had de halve marathon uitgelopen, was wat moe en dan acute opname en ze gaan me openzagen, is dát nou ‘geluk’? Na de operatie herstelde ik voorspoedig en al snel raakte ik geïnteresseerd in het zoeken naar de primaire oorzaak van mijn dichtgeslibde kransslagaderen. Uit DNA onderzoek bleek dat een familiaire hypercholesterolemie (teveel LDL cholesterol in het bloed) de erfelijke oorzaak is. Ondanks dat ik waarden ‘binnen de norm’ had. Door een erfelijk tekort aan receptoren blijft teveel LDL cholesterol in het bloed, wat dichtslibben van de (kransslag)aderen veroorzaakt. Het is daarom een geluk dat ik deze wetenschap nu heb, zodat mijn kinderen zich kunnen laten testen en waarschijnlijk daardoor veel ellende kunnen voorkomen.  Dát noem ik nu geluk 2.0!