oorzaak en gevolg

Er zijn talloze voorbeelden waarbij wel een relatie tussen twee waarnemingen bestaat, maar dat we oorzaak en gevolg verwisselen en zo tot verkeerde conclusies komen. Een paar voorbeelden: Onder de hardlopers zijn Kenianen uiterst succesvol. Kenianen lopen van oudsher op blote voeten of op ‘minimalistisch’ sportschoeisel. Dus moeten wij op minimalistisch sportschoeisel lopen om ook topprestaties te behalen. Gevolg: sportschoenen van alle merken volgen de trend van minder steun en demping. Dat is zeker voor de zwaardere lopers niet aan te bevelen. Nog een voorbeeld: tijdens het bestaan van het Oostblok behaalden de Oost-Duitse schaatsers topprestaties. Zij trainden drie keer per dag intensief. Toen de Nederlanders in hun navolging ook drie keer per dag gingen trainen werden de prestaties alleen maar slechter. Later bleek dat de Oost-Duitsers anabole steroïden gebruikten om zo intensiever te kunnen trainen. Als iemand een blessure oploop zijn we snel geneigd overbelasting de schuld te geven. Bijna altijd is een andere factor voor het ontstaan van de blessure afhankelijk. Als daar niet naar wordt gezocht zal de blessure terugkomen na een periode van (vaak onnodige) rust en de frustratie toenemen. Een van de belangrijkste pijlers van wetenschappelijk onderzoek is de statistiek. Maar statistiek legt alleen relaties tussen twee waarnemingen en geeft niet aan wat de oorzaak en het gevolg is. Een bekend voorbeeld is het promotie proefschrift van een statisticus die zag dat de toename van het aantal baby’s gelijke tred hielt met de toename van de ooievaars in een bepaald gebied. De conclusie was snel getrokken (én wetenschappelijk onderbouwd): de baby’s komen van de ooievaar! Een sporter belast zijn lichaam, een blessure komt dan van de (over-)belasting. Bijna nooit waar, maar het ‘verlamt’ de zoektocht naar de werkelijke oorzaak, en leidt dus tot vertraagd herstel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *