Clean

In de topsport wordt hard gewerkt om het dopingmonster te verslaan, soms ondersteund door de politiek, maar veranderingen gaan vaak langzaam. Ondanks anti-doping instituten, duidelijke regels en goede controle is doping nog steeds niet verbannen uit de sport omdat sporters geen ‘zelfreinigend vermogen’ hebben. Zij zien het als een sport om aan de (spel)regels te ontsnappen.

Vele jaren geleden heb de vraag ‘waar moeten we de grens leggen bij doping’ beantwoord. Sporters worden indirect (via sponsor en reclame) door het publiek betaald en zolang men interesse houdt in de desbetreffende sport, krijgen de sporters meer inkomsten. Het grote publiek blijft geïnteresseerd in een  sport omdat zij zich ‘vereenzelvigen’ met die sporters. Ook de ‘fan’ kan de Mont Ventoux beklimmen of op hoogtestage gaan, maar omdat wij geen haaienpakken kunnen kopen, zijn die in de zwemsport verboden. Klapschaatsen mogen weer wel, die kunnen wij immers ook aanschaffen.

De Duitser Jan Ullrich, ex-profwielrenner, besloot na jaren iets te zeggen over zijn dopingverleden. Zijn dopinggebruik was ‘niet mijn schuld’. Dooddoeners als ‘iedereen deed het’ en ‘zonder doping kan je de Tour niet uitrijden’ zijn onjuist en leiden de aandacht af van de  verantwoordelijkheid voor de eigen gezondheid én voor de sport.

Een nieuwe discussie is wat nu wel of niet ‘gedoogd’ moet worden. Het is logisch dat als  een sporter een ontsteking heeft, deze  medicijnen moet kunnen nemen, het grote publiek mag dat immers ook. Zij krijgen dus een tijdelijk soort ‘ontheffing’ van de dopingautoriteiten.

Maar hier wordt ook flink de hand mee gelicht. Zo zal een astma-pufje je zuurstofopname verbeteren en dan blijkt ineens meer dan de helft van de topsporters opeens ‘inspannings-astma’ te hebben. In  dat pufje zitten corticosteroïden en het is niet zichtbaar of de corticosteroïden in het bloed door het pufje komen of door andere toediening. Er worden zelfs medicijnen gedoogd die een virus infectie moeten voorkomen (?). Daarom mijn nieuwe stelling: wij (het publiek) moeten kunnen vertrouwen dat een sporter die echt clean is. En als een sporter een longontsteking heeft, jammer dan, behandeling mag wel, maar aan wedstrijden deelnemen even niet. Totdat je weer clean bent. Net als wij.